من فخرالدین دریکو هستم، مدیر مدرسه امام صادق (ع) در اندیمشک، خوزستان. این مدرسه صد تا دانش‌آموز داره، و تقریباً همه‌شون از خانواده‌هایی هستن که با زحمت زندگی می‌گذرونن.

خودم هم بچه همین منطقه‌ام. تو همین کوچه‌ها بزرگ شدم، با همون گرمای آفتاب و گرد و خاک و بی‌برقی. همیشه دلم می‌خواست یه کاری برای بچه‌های محل خودمون بکنم. حالا که برگشتم و مدیر این مدرسه‌ شدم، احساس می‌کنم یه مسئولیت بزرگ رو دوشم هست.

هر روز صبح زود میام مدرسه، بخاری‌ها رو چک می‌کنم، درِ کلاس‌ها رو باز می‌کنم. بعضی روزا باید دنبال گچ بگردیم، یا با یکی از بچه‌ها که بی‌حال اومده حرف بزنم تا بفهمم ناهار نخورده. این چیزا تو این‌جا عادیه، ولی برام عادی نشده.

سعی می‌کنم با کمک دوستا و خیرین، یه چیزایی اضافه کنیم به مدرسه. تا حالا تونستیم یه آب‌سردکن بخریم، یه کتابخونه کوچیک راه بندازیم، و حتی کلاس‌های تقویتی بذاریم برای اونایی که وسط هفته باید برن کمک پدرشون سر کار.

خیلیا بهم می‌گن چرا نمی‌ری یه جای بهتر، تو شهر، با حقوق بیشتر. ولی واقعیت اینه که من این‌جا رو بهتر از هر جایی می‌دونم. چون این‌جا بچه‌هایی هستن که اگه یه نفر کنارشون نباشه، ممکنه ترک تحصیل کنن. ممکنه خیلی چیزا رو از دست بدن.

من فقط یه مدیر مدرسه نیستم. گاهی پدرشونم، گاهی شنونده درد دلشون، گاهی هم دنبال یه لقمه نون برای یکی از بچه‌ها.
به نظرم این یعنی مدرسه. این یعنی مسئولیت.